سیاه سفید

سیاه سفید در اوج سیاهی پاکی هیچ پیداست بنگر روشنایی شهر آلوده نسیان انسان است بنگر که در روشنایی شهر  سیاهی دامن مادری بحر نانی پیداست اری سیاهی "هیچ" بهتر از روشنایی شهر است بنگر که در روشنایی شهر سیاه مشق کودکان در خیابان ها نوشته می شود و ان سوتر سیه صورتی می خواند  شعر نوروز را تا سیاهی دل کودکانش را نبیند بنگر که در سیاهی شهر هیچ ذهن پریشانی هذیانش را شعر نمی نامد که شعر آواز سیاهی های شهر است                                                    (ع ن مجهول)